Της αρέσει πολύ να περπατά ανάμεσα στα αυτοκίνητα στην εθνική οδό. Με ένα φόρεμα αέρινο και τα μαλλιά της ξέπλεκα να ανεμίζουν ακόμα κι αν άνεμος δε φυσά. Το χρώμα τους αλλάζει. Πότε μαύρα, πότε καστανά και πότε ξανθά. Γι' αυτό πολλοί νομίζουν πως τα μαλλιά της είναι φίδια ζωντανά σαν εκείνα της Μέδουσας. Όμως κάνουν λάθος. Κατά ένα τρόπο περίεργο, ποτέ κανένα αυτοκίνητο δεν έπεσε πάνω της. Κανένα όχημα δεν τη χτύπησε. Όσοι την είδαν έχουν να λένε για το ανέμελο, σχεδόν χορευτικό της βάδισμα και για τον τρόπο που ξαφνικά εξαφανίζεται, στο ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Το πρόσωπό της κανένας δεν το έχει δει, πράγμα που επαναφέρει τη σύγκριση με τη Μέδουσα αφού κυκλοφόρησε η φήμη πως όποιος δει το πρόσωπό της, πετρώνει ή πεθαίνει. Και πάλι λάθος κάνουν. Το πρόσωπο της είναι όμορφο και τα μάτια της φωτεινά. Μα κατοικεί μέσα τους μια μελαγχολική σκιά. Κάτι που χάθηκε; Κάτι που λείπει; Κάτι που δεν αποκτήθηκε ποτέ; Δεν ξέρω. Δεν μου είπε όλη της την ιστορία ποτέ. Μόνο ότι της αρέσει τόσο πολύ να περπατά ανάμεσα στα αυτοκίνητα στην εθνική οδό...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου