Καθόταν ήσυχος σε μια γωνιά σε ένα μικρό cafe. Κανείς δεν ήξερε ποιος είναι, ποια δύναμη κρύβεται μέσα σε τούτη τη μορφή, την φαινομενικά απλή και καθημερινή. Έπινε έναν εσπρέσο και έτρωγε ένα κρουασάν. Πλησίασα και στάθηκα μπροστά του. Μου έγνεψε να καθίσω. Αρχίσαμε να συζητάμε. Για τη ζωή του την τωρινή αλλά και για την πρότερη. Τα μάτια του συχνά πυκνά πετούσαν σπίθες φωτιάς καθώς μιλούσε για το παρελθόν. Καθώς χειρονομούσε, κάποιος που είχε μια σχετική εμπειρία μπορούσε να καταλάβει πως μια και μόνο από τις χειρονομίες του, αν εκτελούνταν με διαφορετικό τρόπο, θα μπορούσε να καταστρέψει ένα μέρος του κόσμο σε λίγα δευτερόλεπτα. Ή θα μπορούσε να ξυπνήσει στρατιές πλασμάτων τερατωδών που με χαρά θα ξεχύνονταν επάνω στα θύματά τους. Όμως εκείνες οι μέρες έχουν περάσει. Τα μυστικά του τα έχει σφραγίσει και δεν έχει σκοπό να τα μοιραστεί. Η βασιλεία του έφτασε στο τέλος της με τη μορφή εκείνη. Μόνο ένα κόκκινο ύφασμα έχει μείνει να θυμίζει την τρομακτική του δύναμη και τη φοβερή του εξουσία. Όλη την ώρα που διηγούταν ιστορίες από τις μεγάλες δόξες του αλλά και από τη σημερινή του καθημερινότητα έβλεπα την μελαγχολία να κυριαρχεί στις εκφράσεις του. Ο άλλοτε πανίσχυρος Πορφυρός Βασιλιάς σήμερα να ζει σαν ένα ήσυχος συνταξιούχος. Έχω διηγηθεί πολλές παράξενες ή και παράλογες ιστορίες. Αυτή όμως, αμφιβάλλω αν θα την πιστέψει κανείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου