Την είδα να κυνηγά ένα δέντρο εκείνο το πρωί. Το δέντρο έτρεχε τόσο γρήγορα που οι ρίζες του σχεδόν δεν φαίνονταν. Μα κι εκείνη δεν έλεγε να το βάλει κάτω. Ποτέ δεν το έβαζε. Με το ποτιστήρι της γεμάτο νερό έτρεχε ξοπίσω του και δεν άφηνε την απόσταση ανάμεσά τους να μεγαλώσει. Όλοι κοιτούσαμε με ενδιαφέρον. Οι γάτες, οι σκύλοι, τα πουλιά, δυο ποντίκια, τα άλλα δέντρα και εγώ. Σχηματίσαμε μια πρόχειρη εξέδρα και στοιχηματίζαμε αν τελικά το δέντρο θα ξεφύγει από το πότισμα ή αν η κοπέλα θα καταφέρει να το ποτίσει. Το δέντρο φαινόταν να κουράζεται και η κοπέλα μείωνε την απόσταση. Τόσο πολύ που σύντομα θα μπορούσε να το ποτίσει. Κι εκεί που όλα φαίνονταν να έχουν τελειώσει...σκόνταψε και το νερό χύθηκε από το ποτιστήρι. Στην εξέδρα μας οι επευφημίες και οι φωνές απογοήτευσης έγιναν ένα. Ανάλογα με το που είχε ποντάρει ο καθένας ήταν κι οι αντιδράσεις μας. Εγώ, που είχα ποντάρει στη κοπέλα, χρωστούσα εβδομήντα ευρώ σε εκείνον τον αχώνευτο παπαγάλο. Καθώς τον πλήρωνα, η κοπέλα πέρασε από μπροστά μου. "Συγγνώμη" μου είπε. "Δεν πειράζει. Καλός αγώνας. Την επόμενη φορά" της είπα και χαμογέλασα. Πάντα ήμουν φίλος του "ευ αγωνίζεσθε". Κι ας το πληρώνω πότε πότε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου