Κάποιοι έλεγαν πως υπνοβατούσε. Άλλοι πως ήταν τρελός. Μα η αλήθεια είναι άλλη. Έκλεψε κάποτε το μαντήλι μιας νεράιδα, που την παρακολουθούσε να χορεύει σε μία πηγή. Είχε ακούσει τον θρύλο πως αν κλέψεις το μαντήλι μιας νεράιδας αυτή μένει μαζί σου. Μα ο θρύλος είναι ψέμα. Η νεράιδα δεν έμεινε μαζί του, δεν παντρεύτηκαν και δεν έκαναν παιδιά. Έφυγε μακριά αφού πρώτα τον καταράστηκε για το θράσος του. Το μαντήλι δέθηκε πάνω του και δε μπόρεσε να το βγάλει ποτέ. Και από τότε βλέπει νεράιδες και βρικόλακες, καλικάντζαρους και ξωτικά, χαμόδρακες και φαντάσματα. Ακόμα και τη μαύρη μόρα. Όλα τα δαιμόνια τα αόρατα που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Σιγά σιγά έχασε τα λογικά του και τριγυρίζει με περπάτημα ελαφρύ όταν το λυκόφως σιγά σιγά δίνει τη θέση του στο σκοτάδι. Λένε πως δε γέρασε ούτε μισό λεπτό από εκείνη τη στιγμή που δέθηκε με της νεράιδας το μαντήλι και πως τα μάτια του δεν ξανάκλεισαν ώστε ο ύπνος να του δώσει ξεκούραση γλυκιά. Τον είδα κι εγώ να πηδάει σαν τριζόνι από ταράτσα σε ταράτσα ενώ το φεγγάρι φώτιζε αχνά τη σιλουέτα του. Τον άκουσα να σιγοτραγουδά ένα σκοπό άγνωστο στα δικά μου τα αυτιά. Σταυροκοπήθηκα και είπα μια προσευχή. Μα μέχρι να τελειώσω ήταν ήδη μακριά. Χάθηκε μέσα στη νύχτα σαν τα στοιχειά που μόνο εκείνος μπορούσε να τα δει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου