Βράδυ

 

Ήταν αργά το βράδυ όταν μπήκε στο σπίτι. Την κοιτούσα καθώς πήγαινε από δωμάτιο σε δωμάτιο περπατώντας τόσο ελαφρά που σχεδόν έπλεε στον χώρο. Δεν άφηνε κανένα ίχνος πίσω της παρά μόνο το άρωμά της. Ένα άρωμα απερίγραπτο μα και αξέχαστο. Δε θυμόμουν να είχε χτυπήσει την πόρτα ούτε να της είχα ανοίξει εγώ. Στην πραγματικότητα η πόρτα ήταν κλειστή και κλειδωμένη. Την ακολουθούσα από δωμάτιο σε δωμάτιο αλλά σε κανένα δεν τη προλάβαινα. Δε μιλούσε, δε με κοιτούσε. Απλά κινούνταν. Ξαφνικά σταμάτησε και γύρισε προς το μέρος μου. Χαμογέλασε αχνά και κινήθηκε με ταχύτητα προς εμένα. Θαρρώ πως πέρασε από μέσα μου. Άκουσα να γελά μελωδικά πίσω μου. Μόλις γύρισα όμως δεν ήταν εκεί. Δεν ήταν πουθενά. Είχε φύγει. Η πόρτα παρέμενε κλειδωμένη, οι μπαλκονόπορτες και τα παράθυρα κλειστά. Κοίταξα έξω από ένα παράθυρο. Μια πεταλούδα της νύχτας πετούσε στο φως της λάμπας του δρόμου. Μια νυχτερίδα την πλησίασε αθόρυβα και την άρπαξε πετώντας μακριά. Συνειδητοποίησα πως διψούσα. Ήπια λίγο νερό και έπεσα για ύπνο. Είχα μια κουραστική μέρα να με περιμένει...