Ένας άνεμος αναζητούσε κάποτε την ευτυχία. Μα δε μπορούσε να τη βρει όσο κι αν έψαχνε. Όσο δεν την έβρισκε, τόσο πιο πολύ φυσούσε. Άρχισε κάποια στιγμή -από κούραση άραγε, από απογοήτευση ή από άλλον λόγο κανείς δε ξέρει- να κάνει κύκλους και να ψάχνει στο ίδιο μέρος. Και όσο μεγάλωναν οι κύκλοι, μεγάλωνε και ο θυμός του, μεγάλωνε και η έντασή του. Τον άνεμο αυτόν άλλοι τον είπαν τυφώνα άλλοι ανεμοστρόβιλο και άλλοι κυκλώνα. Αλλά όπως και να τον είπαν αυτός δε νοιάστηκε. Συνεχίζει να ψάχνει κυκλικά να βρει λίγη ευτυχία. Αν κάποτε βρει και σταματήσει να σαρώνει τη γη, κανείς δε ξέρει. Μπορούμε όμως να του ευχηθούμε να τα καταφέρει κάποτε. Και για το δικό μας καλό...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου