Το παραμύθι

 

Ένα απαλό αεράκι φύσηξε εκείνο το βράδυ. Τόσο απαλό που ελάχιστοι το αισθάνθηκαν. Ήταν όμως αρκετό για να ρίξει το τελευταίο πέταλο του καταραμένου ρόδου. Η πύλη έμεινε κλειστή, ο δρόμος μπροστά στον πύργο έρημος και η Πεντάμορφη κάπου μακριά. Η κατάρα δεν έσπασε ποτέ. Όλα έμειναν όπως ήταν. Μαγεμένα, σκοτεινά, θλιμμένα. Το Τέρας δε θα γίνει πρίγκηπας ξανά. Θα μείνει ένα τέρας που θα σκορπά τον τρόμο αναζητώντας την αγάπη. Μα κι αν τη βρίσκει δε θα μπορεί πια να την αναγνωρίσει. Θα συνεχίσει να την κυνηγά. Ένα ένστικτο που θα τον συντροφεύει όσο οι αιώνες θα περνούν. Ήμουν εκεί όταν ξέσπασε σε κλάματα, κατανοώντας ποια μοίρα τον περίμενε. Μάζεψα τα δάκρυά του και πότισα τον κήπο του. Μαύρα κρίνα γεννήθηκαν που όταν τα φυσά και ο πιο ελαφρύς άνεμος - σαν εκείνον που έριξε το τελευταίο πέταλο- βγάζουν μια μουσική τόσο μελαγχολική που το φεγγάρι και ο ήλιος σκυθρωπιάζουν. Τον είδα κι αυτόν μια φορά. Να τρέχει στο δάσος σαν αγρίμι ενώ ο ουρανός ήταν τόσο σκοτεινός σαν πέπλο μοιρολογίστρας. Δεν προσπάθησα να του μιλήσω. Τι είχα άλλωστε να πω; Πήρα τον δρόμο που οδηγούσε μακριά. Μακριά από τον πύργο του. Μακριά από το σπίτι εκείνης που αγάπησε. Μακριά από τα παραμύθια που το τέλος τους δεν είναι πια χαρούμενο...

Nocturnal Rites - Still Alive

 

Ο αγώνας

 

Την είδα να κυνηγά ένα δέντρο εκείνο το πρωί. Το δέντρο έτρεχε τόσο γρήγορα που οι ρίζες του σχεδόν δεν φαίνονταν. Μα κι εκείνη δεν έλεγε να το βάλει κάτω. Ποτέ δεν το έβαζε. Με το ποτιστήρι της γεμάτο νερό έτρεχε ξοπίσω του και δεν άφηνε την απόσταση ανάμεσά τους να μεγαλώσει. Όλοι κοιτούσαμε με ενδιαφέρον. Οι γάτες, οι σκύλοι, τα πουλιά, δυο ποντίκια, τα άλλα δέντρα και εγώ. Σχηματίσαμε μια πρόχειρη εξέδρα και στοιχηματίζαμε αν τελικά το δέντρο θα ξεφύγει από το πότισμα ή αν η κοπέλα θα καταφέρει να το ποτίσει. Το δέντρο φαινόταν να κουράζεται και η κοπέλα μείωνε την απόσταση. Τόσο πολύ που σύντομα θα μπορούσε να το ποτίσει. Κι εκεί που όλα φαίνονταν να έχουν τελειώσει...σκόνταψε και το νερό χύθηκε από το ποτιστήρι. Στην εξέδρα μας οι επευφημίες και οι φωνές απογοήτευσης έγιναν ένα. Ανάλογα με το που είχε ποντάρει ο καθένας ήταν κι οι αντιδράσεις μας. Εγώ, που είχα ποντάρει στη κοπέλα, χρωστούσα εβδομήντα ευρώ σε εκείνον τον αχώνευτο παπαγάλο. Καθώς τον πλήρωνα, η κοπέλα πέρασε από μπροστά μου. "Συγγνώμη" μου είπε. "Δεν πειράζει. Καλός αγώνας. Την επόμενη φορά" της είπα και χαμογέλασα. Πάντα ήμουν φίλος του "ευ αγωνίζεσθαι". Κι ας το πληρώνω πότε πότε...

Savatage - Morning Sun

 

Ο αλαφροίσκιωτος

 

Κάποιοι έλεγαν πως υπνοβατούσε. Άλλοι πως ήταν τρελός. Μα η αλήθεια είναι άλλη. Έκλεψε κάποτε το μαντήλι μιας νεράιδα, που την παρακολουθούσε να χορεύει σε μία πηγή. Είχε ακούσει τον θρύλο πως αν κλέψεις το μαντήλι μιας νεράιδας αυτή μένει μαζί σου. Μα ο θρύλος είναι ψέμα. Η νεράιδα δεν έμεινε μαζί του, δεν παντρεύτηκαν και δεν έκαναν παιδιά. Έφυγε μακριά αφού πρώτα τον καταράστηκε για το θράσος του. Το μαντήλι δέθηκε πάνω του και δε μπόρεσε να το βγάλει ποτέ. Και από τότε βλέπει νεράιδες και βρικόλακες, καλικάντζαρους και ξωτικά, χαμόδρακες και φαντάσματα. Ακόμα και τη μαύρη μόρα. Όλα τα δαιμόνια τα αόρατα που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Σιγά σιγά έχασε τα λογικά του και τριγυρίζει με περπάτημα ελαφρύ όταν το λυκόφως σιγά σιγά δίνει τη θέση του στο σκοτάδι. Λένε πως δε γέρασε ούτε μισό λεπτό από εκείνη τη στιγμή που δέθηκε με της νεράιδας το μαντήλι και πως τα μάτια του δεν ξανάκλεισαν ώστε ο ύπνος να του δώσει ξεκούραση γλυκιά. Τον είδα κι εγώ να πηδάει σαν τριζόνι από ταράτσα σε ταράτσα ενώ το φεγγάρι φώτιζε αχνά τη σιλουέτα του. Τον άκουσα να σιγοτραγουδά ένα σκοπό άγνωστο στα δικά μου τα αυτιά. Σταυροκοπήθηκα και είπα μια προσευχή. Μα μέχρι να τελειώσω ήταν ήδη μακριά. Χάθηκε μέσα στη νύχτα σαν τα στοιχειά που μόνο εκείνος μπορούσε να τα δει. 

Blind Guardian - Mordred's Song

 

Μια συνηθισμένη μέρα

 

H μέρα ξεκίνησε όπως συνήθως. Απαίσια. Ο καφές δε βοήθησε. Άνοιξα το παράθυρο για να μπει αέρας μα μπήκε μόνο θόρυβος και φωνές. "Ωραία μέρα για να πεθάνεις" είπα και ετοιμάστηκα να βγω έξω. Μόλις βγήκα, ένας ποντικός που καθάριζε με λίμα τα νύχια του με χαιρέτησε. Έπειτα μπήκε στο μικρό του αυτοκινητάκι και απομακρύνθηκε με ταχύτητα. Ένα περιστέρι προσγειώθηκε μπροστά μου. Έφτιαξε τη γραβάτα του, ίσιωσε το σακάκι του και με ύφος επιτιμητικό σχολίασε: "Ποντικοί! Πολύ επικίνδυνοι όταν οδηγούν". "Ε, δεν έχουν όλοι φτερά όπως εσύ" του απάντησα. Με κοίταξε με το ίδιο ύφος και είπε: "Ούτε κι εσύ έχεις" και πέταξε μακριά. Δίκιο είχε. Δεν έχω φτερά, ούτε αυτοκίνητο. Μα δεν έχω και που να πάω. Περιμένω τον επόμενο άνεμο να με παρασύρει εκεί που θέλει. Α! Άρχισε να φυσάει! Καιρός να φεύγω...

Saxon - The Eagle Has Landed

 

Το χάλι

 

Ο νυχτερινός ουρανός έγινε ξάφνου κόκκινος. Έπειτα πήρε χρώμα σμαράγδινο. Ένα άστρο με φως εκτυφλωτικό διέγραψε καθοδική πορεία σαν μετεωρίτης. Γύρισα στο ξωτικό που έπινε δίπλα μου τη μπύρα του. "Πέφτουν ακόμα άγγελοι από τον ουρανό;" το ρώτησα. "Έχουνε πέσει πριν από χρόνους αμέτρητους. Απλά εσύ τους βλέπεις τώρα", μου είπε και κατέβασε τη μπύρα μονορούφι αφήνοντας στο τέλος ένα ρέψιμο. Κοίταξα ξανά στον ουρανό. Είχε πάρει το χρώμα του το συνηθισμένο και τα άστρα φαίνονταν με δυσκολία λόγω των φώτων της πόλης. Πήρα το βιβλίο αλχημείας που διάβαζα πριν με διακόψει το παράξενο φαινόμενο και συνέχισα να διαβάζω από εκεί που το είχα αφήσει. "Κι αν μπορέσω να βρω τον τρόπο να μετατρέπω το νερό σε μπύρα;" ρώτησα, "τι θα πεις τότε, κοντό πλάσμα;" "Δε χρειάζεται φιλοσοφική λίθος γι' αυτό. Το κάνουν ήδη με βύνη και λυκίσκο, βλάκα" μου απάντησε. Είμαι σίγουρος πως κι αυτό κάποτε ήταν άγγελος που έπεσε κι η πτώση του το έκανε τόσο κοντό. Γι' αυτό έχει γίνει έτσι πικρόχολο. Εγώ πάλι καμία δικαιολογία δεν έχω για το χάλι μου...

Crimson Glory - Azrael

 

Τεκίλα

 

Ήταν μια συνάντηση αποχαιρετισμού. Αυτός θα έφευγε, εκείνη θα έμενε. Ήπιαν καφέ, μίλησαν, γέλασαν. Σαν ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού, εκείνη τον αγκάλιασε και έκανε να τον φιλήσει. Έτσι του φάνηκε τουλάχιστον. Αν και ήθελε πολύ να φιληθούν, ξαφνιάστηκε και πισωπάτησε. Έχασε λίγο την ισορροπία του και χτύπησε το κεφάλι του στον τοίχο. Η στιγμή χάλασε περισσότερο με την εμφάνιση της συγκατοίκου της. Ακούγοντας την ιστορία του γέλασα και αυτός φάνηκε θιγμένος. Τον χτύπησα ελαφριά στη πλάτη και τον παρηγόρησα κερνώντας τον μια τεκίλα. Δεν τελειώνουν όλες οι ιστορίες όμορφα ή με κάποιο δίδαγμα. Κάποιες τελειώνουν με μια γκάφα. Όπως τούτη εδώ. Άσπρο πάτο!

Aerosmith - Dream On

 

Ο οξύθυμος σαμουράι

 

Στην μακρινή Ιαπωνία, πριν εκατοντάδες χρόνια, ζούσε ένας οξύθυμος σαμουράι. Δεν το είχε σε τίποτα να τραβήξει το σπαθί του και να σκοτώσει όποιον τον προσέβαλλε, τον έβριζε, τον κοιτούσε στραβά ή απλά τον κοιτούσε. Κάποτε συνάντησε έναν χωρικό. Εκείνος τον χαιρέτισε με τρόπο που ο σαμουράι θεώρησε ανάρμοστο. Τράβηξε αμέσως το σπαθί κατάνα και όρμηξε να τον κόψει από πάνω προς τα κάτω. Ο χωρικός, ο οποίος είχε βγει να μαζέψει αγριολούλουδα για τη γυναίκα του, σήκωσε αντανακλαστικά ένα από τα λουλούδια που κρατούσε για να αμυνθεί. Καθώς τα υπόλοιπα λουλούδια έπεφταν στο χώμα, η λάμα βρήκε το υψωμένο λουλούδι και έσπασε σε δυο κομμάτια. Ο σαμουράι έμεινε άφωνος αρχικά. Κατόπιν συνήλθε, έκανε μια βαθιά υπόκλιση στον χωρικό και έφυγε. Οι γεροντότεροι της περιοχής λένε πως έγινε μοναχός και μπορεί κανείς ακόμα και σήμερα να τον δει να περιδιαβαίνει σιγοψάλλοντας τους ανθισμένους αγρούς. 

Rainbow - Rainbow Eyes

 

Ένα πουλάκι μου 'πε

 

Καθώς περπατούσα στο δρόμο μία μέρα, ήρθε ένα πουλάκι και κάθισε στο κλαδί ενός δέντρου. Από εκεί μου φώναξε με ανθρώπινη λαλιά και μου είπε πως φέρνει μαντάτα που με αφορούν. Το κοίταξα με μια κάποια αδιαφορία και συνέχισα το δρόμο μου. "Πουλιά που μιλάνε" σκέφτηκα. "Τι άλλο θα βρουν για να μας διαφημίσουν προϊόντα που δε χρειαζόμαστε...Αυτό ο κόσμος πάει από το κακό στο χειρότερο." Άφησα το πτηνό να φωνάζει πως μου έχει νέα και συνέχισα το δρόμο μου. Άκου πουλιά που μιλάνε. Μα αν είναι δυνατόν!