Επανάσταση του γελοίου

 

Στης σοβαρότητας

και της λογικής το καθεστώς,

επαναστάτης του γελοίου

με παντελόνι μπαλωμένο

χοροπηδώ

Χειροκροτήστε ή αποδοκιμάστε...

αδιαφορώ!

Skyclad - The One Piece Puzzle

 

Βάδισμα

 

Βήμα βήμα - 

η γη μιλά

όσο βαδίζω

Κι αν τ' αυτιά κωφεύουν,

τα πόδια ακούνε

Saint Francis in Meditation του Francisco de Zurbarán

 

Ozzy - Bark At The Moon

 

Καλικαντζαρικό!

 

Καλικάντζαρος θα γίνω 

Τραλαλά λαλά λαλά λα λα

Για να τρώω και να πίνω 

Τραλαλά λαλά λαλά λα λα 

Να χοντραίνω να φουσκώνω 

Τραλαλά λαλά λαλά λα λα 

Όλο φάρσες να σκαρώνω 

Τραλαλά λαλά λαλά λα λα

Δώρα και γλυκά να κλέβω

Τραλαλά λαλά λαλά λα λα

Τα μυαλά σας να σαλεύω

Τραλαλά λαλά λαλά λα λα

Και στη γη πριν να γυρίσω

Τραλαλά λαλά λαλά λα λα 

Τα στολίδια θα διαλύσω

Τραλαλά λαλά λαλά λα λα

Μα όσο χάος και να φέρω 

Τραλαλά λαλά λαλά λα λα

Ότι θα σας λείψω ξέρω 

Τραλαλά λαλά λαλά λα λαααααααααααααα!!!!

Όνειρα ενός καταδικασμένου σε θάνατο - Πιερ Φρανσουά Λασενέρ

 

Πόσο είσαι ευτυχισμένος όταν ονειρεύεσαι!...
Να ονειρεύεσαι δίχως να κοιμάσαι, είναι γοητευτικό.
Σε λιγότερο από μια ώρα, έτσι τελειώνω
Το πιο ευχάριστο μυθιστόρημα.
Φτιάχνω έναν κόσμο με το δικό μου τρόπο,
Όλες οι μεγάλες τύχες είναι για μένα,
Επίσης σκέφτομαι
Να εκλεγώ βασιλιάς.

Στο μοναχικό μου καταφύγιο,
Λίγο σκοτίζομαι για το μέλλον,
Ζω με τη χίμαιρά μου
Και με την ανάμνηση·
Όνειρα τόσο δροσερά της νιότης μου,
Που η δυστυχία δεν μπόρεσε να μαράνει,
Ελάτε να τέρψετε τα γεράματά μου:
Είσαι γέρος όταν θα πεθαίνεις.

Κάποτε, μέσα σ’ ένα υπέροχο παλάτι,
Μαζεύω χίλιες ομορφιές·
Συχνότερα ξαπλωμένος στη χλόη,
Έχω τη Λίζα δίπλα μου.
Το πέπλο που το στήθος της σηκώνει
Άθελά μου με κάνει κι ονειρεύομαι.
Είναι κρίμα που αυτό το όνειρο
Πρέπει να το τελειώσεις μόνος.

Πριν λίγο, σε μια καλύβα ταπεινή,
Ευτυχής πατέρας και ευαίσθητος σύζυγος,
Έχω κοντά μου την καλή μου μητέρα.
Και τα παιδιά μου στα γόνατά μου·
Στη σκιά ενός πυκνού φυλλώματος,
Πότε διαβάζω , πότε γράφω·
Αλλά, αλίμονο! έρχεται η καταιγίδα,
Γιατί αυτό το όνειρο να είναι μικρό;

Μετάφραση: Γιώργος Κ. Καραβασίλης

Αντρέ Μπρετόν - Ανθολογία Μαύρου Χιούμορ - εκδ. Αιγόκερως

Greg Lake ‘I Believe In Father Christmas’ (Official Lyrics Video)

 

Θύμηση

 

Άνεμος ψυχρός

παγώνει το σεληνόφως

Η θύμησή σου

ζεστασιά

Jethro Tull - Songs from the Wood

 

Πανηγυρωδάτο

  

Κουραμπιεδικώς εορτάσαμε και μελομακαρόνια τραγούδια είπαμε στην φωτιά που χοιρινομαγείρευε κι γιδοβραστομοσχοβολούσε! Κάλαντα είπαμε λουκανικότροπα και διπλομελωμένα! Σαντιγοχιονίσαμε τα πιάτα μας προτού παστουρμαδίσουμε την νύχτα που γραβιεροπλωνότανε πάνω από τη τσιγαρισμένη πολιτεία μας. Καλικαντζαρέψαμε με ρυθμούς τηγανισμένους γαρδουμπικώς και σπληναντερώδεις! Και πριν υπνοπεπτικώς κατακλιθούμε, κρασοκαληνυχτίσαμε την τσιπουριασμένη ομήγυρη για να μοσαχρονειρευτούμε κανελώδεις οπτασίες!

Puer Natus - Clamavi De Profundis

 

Blackmore's Night - Silent Night

 

Άγνοια και Ένδεια

 

Ήταν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Κιτρινωπά, ισχνά, κουρελιασμένα, αγριωπά, λύκοι στο βλέμμα· κι όμως συντριμμένα μέσα στη ταπεινοσύνη τους. Εκεί όπου θα έπρεπε η χάρη της νεότητας να έχει γεμίσει τα χαρακτηριστικά τους και να τα έχει αγγίξει με τα πιο φρέσκα χρώματά της, ένα μπαγιάτικο και συρρικνωμένο χέρι, σαν του γήρατος, τα είχε τσιμπήσει, τα είχε στρεβλώσει, και τα είχε τραβήξει σε κουρέλια. Εκεί που άγγελοι θα μπορούσαν να κάθονται ένθρονοι, δαίμονες παραμόνευαν και αγρίευαν απειλητικά. Καμία αλλαγή, καμία παρακμή, καμία διαστροφή της ανθρώπινης φύσης, σε κανέναν βαθμό, μέσα σε όλα τα μυστήρια της θαυμαστής δημιουργίας, δεν έχει τέρατα τόσο φρικτά και τρομερά.

Ο Σκρουτζ τινάχτηκε πίσω, τρομαγμένος. Βλέποντάς τα έτσι, προσπάθησε να πει πως ήταν καλά παιδιά, μα τα λόγια πνίγηκαν, αρνούμενα να γίνουν συνένοχα σε ένα τόσο τεράστιο ψέμα.

«Πνεύμα, είναι δικά σου;» δεν μπόρεσε να πει τίποτε άλλο ο Σκρουτζ.

«Είναι του Ανθρώπου», είπε το Πνεύμα, κοιτάζοντάς τα από πάνω. «Και κρέμονται από μένα, ικετεύοντας για βοήθεια από τους πατέρες τους. Αυτό το αγόρι είναι η Άγνοια. Αυτό το κορίτσι είναι η Ένδεια. Να φυλάγεστε κι από τα δύο, και από όλους όσους τους μοιάζουν· μα πάνω απ’ όλα να φυλάγεστε από το αγόρι, γιατί στο μέτωπό του βλέπω γραμμένο το Χαμό, αν δεν σβηστεί αυτή η γραφή. Αρνηθείτε το!» φώναξε το Πνεύμα, απλώνοντας το χέρι του προς την πόλη. «Συκοφαντήστε όσους σας το λένε. Παραδεχτείτε το μόνο για τα φατριαστικά σας συμφέροντα και κάντε το χειρότερο. Και υπομείνετε το τέλος».

«Δεν έχουν καμία καταφυγή ή βοήθεια;» φώναξε ο Σκρουτζ.

«Δεν υπάρχουν φυλακές;» είπε το Πνεύμα, στρεφόμενο για τελευταία φορά επάνω του με τα ίδια του τα λόγια. «Δεν υπάρχουν πτωχοκομεία;»

Το ρολόι χτύπησε δώδεκα.

-Από τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Charles Dickens

Χριστούγεννα

 

Στο καταχείμωνο,

Άνοιξη αιώνια

Νέο βρέφος - 

ο παλιός κόσμος

σκόνη

Όνειρα

 

Νιφάδες ονείρου,

πνεύματα 

που αιωρούνται -

πούπουλα 

νηφάλιου ύπνου

Τάκης Παπατσώνης - Χριστουγεννιάτικη Αγρυπνία

 από το https://antonispetrides.wordpress.com/2013/12/25/modern_greek_christmas_poems/

Εξωτικός στην άκρια των κοιλάδων

περίμενα τη σημερινή γιορτή στο σκότος των λαμπάδων

απόκληρος της φωταψίας των ημερήσιων ήλιων

γονατιστής, και νηστευτής, και αποβλητής των χίλιων

δαιμονικών ταξιαρχιών… Μ’ άδικα εταλαιπώρουν

τη θύελλα των νοημάτων μου, τη ρώμη των γονάτων,

γιατί – το ξέρω αλίμονον! – τις πανοπλίες εφόρουν

τα εκατομμύρια των λαών, που ερείπια στρατευμάτων

κατάντησαν τα ελεεινά… Και θλίβω των ματιών σου

το φέγγος με το πίκραμα των λυπηρών δακρύων

που ο αμαρτωλός εσώριασα στων άλλων των δεινών μου

τα πλήθη και το πιο φριχτόν: το ίδιο άβουλο θηρίον

αντίς πανήγυρη ευλαβή να στήσω και ιερουργίαν

αρμονικήν, υμνητική της θείας καλωσύνης

να διαλαλώ, εγώ δέχομαι με ανόητη απαραξία

τον Άρχοντα, το Άλφα και Ωμέγα της Χριστιανοσύνης!..

Αλίμονο· των άγριων λαών η ορμητική αντάρα

και την ειρήνη τάραξε της μέσα μου ευλογίας,

κ’ αιστάνομαι απειλητικά του θεού μου την κατάρα

και μακρυνάμενο από με το Τέκνο της Μαρίας…

Και ο ανελέητος ασκητής τρέμω μην τάχα σφάλλω·

μην ενωθώ με τους θνητούς πολεμιστές και γίνω

υου Σατανά η συνέργεια – που τότε πια θα ψάλω

όχι ύμνο των Χριστουγέννων, μα θρήνο!…

Tarja - O Christmas Tree

 

Επιτύμβιο

 

Ενθάδε κείται

έρωτας κρυφός.

Αιτία θανάτου:

δισταγμός

MYRKUR - Ella (Official Audio)

 

Κολυμβητής

 

Σε βούρκο

κομμάτων

δεινός κολυμβητής

Αυριανός ηγέτης

μηδενικών προσόντων

Madder Mortem - Vigil

 

Ανταμοιβή

Εργατικός,

νομιμόφρων,

νοικοκύρης.

Ανταμοιβή του,

φθηνή κηδεία

Κανείς

δεν τον θυμάται 

πια

Morose - The Scent of Your Dying Rose

 

Χαμόγελο πικρό

 

Χαμένο φιλί,

άγαρμπη αγκαλιά

Χαμόγελο πικρό...

In The Woods...- Empty Streets

 

Κήπος

 

Εδώ

δεν ανθίζουν

βεβαιότητες, 

σταθερότητα,

ισορροπία.

Μόνο 

αγωνίες.

Les Discrets - Song for Mountains

 

Φανέρωση

 

Κρύβεσαι...

Οι στίχοι μου

σε φανερώνουν.

Κάθε ανάγνωση

μια αλήθεια.

Of The Wand & The Moon - Whispers Of The Past

 

Σύμπαν

 

Όλα ατελή

μα τέλεια

-

Τόσο αρμονική

η δυσαρμονία.

-

Απόλυτη τάξη

στο χάος

Agalloch - In The Shadow Of Our Pale Companion

 

Empyrium - The Oaken Throne

 

Διέξοδος

 

Φυγή

μόνη διέξοδος

Πλημμυρίδα

 

Το εσώτερο κενό -

θάλασσα που φουσκώνει

Death In June - Fall Apart

 

Ευχή χειμώνα

 

Έξι το απόγευμα -

νύχτωσε...

Ας ήταν μόνιμος

ο χειμώνας

Einstürzende Neubauten - Kollaps

 

Σάβανο

Δίχως αστέρια νύχτα,

φεγγάρι πένθιμο -

πέπλο ομίχλης

σαν σάβανο.

Στεναγμός βουβός.

Swans - Lunacy

 

Χριστουγεννιάτικοι στολισμοί

 

Στολισμοί πρώιμοι...

Κενά ακάλυπτα

Πολύχρωμα φωτάκια -

ισχνά, θαμπωμένα.

Current '93 - Where The Long Shadow Falls

 

Αναμνήσεις-πόνος

 

Μικρές οι αναμνήσεις,

οι πληγές μεγάλες

Ήχος

 

Ο Θεός είναι ένας ήχος

Ο δημιουργός του σύμπαντος είναι ένας ήχος

Όλα ξεκινούν μ' έναν ήχο

Thich Nhat Hanh - σιωπή - εκδ. Αιώρα

Rhys Chatham - Pythagorean Dream I (Excerpt)

 

Ανάσα

 

Αναπνέεις...

και ζω

Terry Riley - Mongolian Winds

 

Έρωτος αλχημεία

Εναγκαλισμός σωμάτων...

...ανάφλεξη...

...συγχώνευση ψυχών.

To βουνό γελά

 

Μόνο ερείπια έμειναν στην πατρίδα το βουνό γελά

Saitō Keisui, 77 ετών, Μιγιάγκι

Saitō: «Το σπίτι μου απέχει πέντε χιλιόμετρα από την ακτή, ωστόσο το τσουνάμι έφτασε μέχρι εκεί σηκώνοντας κύμα ύψους ενός μέτρου. Πλημμύρισε όλους τους ορυζώνες δύο χιλιόμετρα ανατολικά του Εθνικού Αυτοκινητόδρομου No. 6 με βουνά από ερείπια. Καθώς όμως οι ορυζώνες ξαναπρασίνιζαν και οι κερασιές άνθιζαν στα βουνά, με καθυσήχαζε η φράση “το βουνό γελά”».

Η φράση «το βουνό γελά» ή «χαμογελά» απαντάται ήδη σε κείμενα του 6ου αι. μ.Χ. Το κινεζικό ιδεόγραμμα για το «γελώ» ή «χαμογελώ» έχει και τη σημασία «ανθίζω», έτσι η φράση ουσιαστικά παραπέμπει στην άνοιξη.

Τσουνάμι, 29 χαϊκού από επιζήσαντες της φυσικής καταστροφής στην Ιαπωνία το 2011 - εκδ. Μανδραγόρας

Philip Glass. - Koyaanisqatsi

 

Νυχτερινός ουρανός

 

Λατρεύω

τον νυχτερινό ουρανό

Τ' αστέρια του,

εσύ

Steve Reich - Proverb

 

Πιάνο

Ώσπου να σβήσει

του πιάνου η μουσική

ζει κι η ελπίδα

Στη τελευταία νότα

θα πούμε το αντίο

John Cage - In A Landscape

 

Θηρίο

 

Όπως κι αυτή η καταιγίδα

πέρασες σαν κάποιο όνειρο

Ένα θηρίο σε παγίδα,

με κρατά η μνήμη όμηρο

Max Richter - On the Nature of Daylight

 

Εξομολόγηση

 

Φωνάζει....όχι! Ουρλιάζει 

από τα βάθη της ύπαρξής μου...

Θέλει να απελευθερωθεί,

μα δεν του φτάνει αυτό...

τον έλεγχο θέλει, τον πλήρη έλεγχο...

Άγνωστο μα και οικείο,

αόρατο κι όμως απτό! 

Κόκκινο, αίμα ζεστό

η οσμή του το ελκύει, το δυναμώνει

Δυο φορές ή τρεις, κόντεψε να τα καταφέρει

μα μπόρεσα να το συγκρατήσω...

πόσο κοντά έφτασα 

στου θηρίου την καρδιά...

Ο κεραυνός που έπεσε με τάραξε...

ίσως σημάδι της επερχόμενης

κατάρρευσης να είναι...

εκείνης που κάποια στιγμή θα έρθει...

...έρχεται...είναι εδώ!

Rimsky Korsakov - Flight of the Bumblebee

 

Γη των σκιών

 

Σε τούτο τον τόπο

των κεκοιμημένων

ο ήλιος τα σύννεφα

ποτέ δε διαπερνά.

Κοράκια κρώζουν 

πάνω απ' το κεφάλι μου,

ερπετά μονάχα 

σέρνονται στο χώμα

Τα δέντρα σάπιους

δίνουνε καρπούς

και τα λουλούδια

πριν ανθίσουν μαραίνονται. 

Σκύβω να πιω νερό

μα είναι γεμάτο βδέλλες.

Σφιχτά κρατώ το ραβδί μου

και τη φωνή σου ακολουθώ.

Αυτή που υπόσχεται

πως μακριά από 

τη γη ετούτη της κατάρας

θα με οδηγήσει.

Mahler: Adagietto Symphony 5 - Karajan*

 

Δρόμοι

 

Περπάτησα στους δρόμους μας...

ναι, είναι δικοί μας αυτοί οι δρόμοι...

τους έχτισαν οι αναμνήσεις μας,

το κοινό μας βάδισμα,

η αγκαλιά μας. 

Όσοι περπατούν εκεί

είναι απλά περαστικοί. 

Δεν γνωρίζουν -πώς θα μπορούσαν-

το υλικό από το οποίο 

είναι φτιαγμένοι. 

Αυτοί οι δρόμοι φτιάχτηκαν από εμάς

για να τους περπατούμε μαζί

ακόμα και αν τα βήματά μας

άλλες διαδρομές ακολουθούν

Borodin – Prince Igor: Polovtsian Dances, conducted by Andrzej Kucybała

 

Απομάκρυνση

 

Το απόκρυφο

στα πιο φανερά σημεία

θα το βρεις

μα δεν θα αποκαλυφθεί

Σαν το άρωμά σου,

που παντού μπορώ πια

να μυρίσω 

αλλά μόνο δικό σου είναι.

Η ζέστη του σώματός σου

πόσο πολύ με πάγωσε, αλήθεια.

Μια πλάνη, μια Γη της Επαγγελίας

χτισμένη με των Σοδόμων

τα μιαρά ερείπια,

πάνω στο βρώμικο 

χώμα των Γομόρρων.

Εκείνος ο αποχαιρετισμός

τόσο οδυνηρός 

αλλά και τόσο απελευθερωτικός...

Νόμιζες πως στήλη άλατος θα γινόμουν;

Έφυγα όμως...έφυγα...

Richard Wagner - Ride of The Valkyries

 

Ο ουρανός στον καθρέφτη

 

Εκείνη η νύχτα ήταν λες και είχε βγει από τις σελίδες κάποιας γοτθικής νουβέλας. Ο ουρανός φωτιζόταν από συνεχείς αστραπές και κεραυνούς χωρίς όμως να πέφτει ούτε μια σταγόνα βροχής. Χωρίς να ακούγεται ούτε μισό μπουμπουνητό. Σαν να μην έφτανε αυτό, η ηλεκτροδότηση είχε κοπεί. 

Μέσα σε αυτό το σχεδόν υπερφυσικό τοπίο ένιωσα ένα κάλεσμα στο οποίο δε μπορούσα να αρνηθώ. Ένα κάλεσμα να βγω έξω στη νύχτα και να περπατήσω. Αν και φωτισμός δεν υπήρχε, οι αστραπές ήταν τόσο συχνές που έκαναν τη νύχτα να μοιάζει σχεδόν με μέρα. 

Οι δρόμοι ήταν άδειοι. Ψυχή δε κυκλοφορούσε. Άφησα το κάλεσμα, αυτή την αφύσική και μυστηριώδη έλξη να οδηγήσει τα βήματά μου. Ακολουθούσα χωρίς να εξετάζω που πηγαίνω. Έστριβα σε δρομάκια άγνωστα, περπατούσα σε γειτονιές που δεν είχα ξαναβρεθεί, ακολουθούσα δρόμους που μέχρι εκείνη τη νύχτα δεν ήξερα καν την ύπαρξή τους.

Η αίσθηση του χρόνου με είχε εγκαταλείψει κι αυτή μαζί με κάθε ικανότητα προσανατολισμού. Δεν ήξερα ούτε που πήγαινα ούτε και για πόση ώρα προχωρούσα. Αυτό για το οποίο ήμουν σίγουρος ήταν ότι δεν είχα δει άνθρωπο ούτε καν σε κάποιο παράθυρο ή μπαλκόνι. Ούτε καν κάποιο αδέσποτο ζώο. 

Όμως κάτι άγνωστο συνέχιζε να με καλεί και να με τραβά κοντά του...

Είχα αρχίσει να κουράζομαι όταν ένιωσα πως έφτανα στον προορισμό μου. Ήταν τότε που άκουσα τη μελωδία μιας κιθάρας να έρχεται από κάποιο σημείο του δρόμου ευθεία μπροστά μου. 

Είχα φτάσει σε ένα δρομάκι το οποίο κατέληγε σε αδιέξοδο ενώ δεξιά και αριστερά του βρίσκονταν πέντε - έξι σπίτια εγκαταλειμμένα. ήταν παλιά, μάλλον χτισμένα κατά τη δεκαετία του πενήντα. 

Ό,τι κι ήταν αυτό που με καλούσε σιώπησε μόλις ξεκίνησε η κιθάρα να παίζει. Μια αστραπή, από τις πολλές που έπεφταν, φώτισε το δρομάκι και μου αποκάλυψε τον μουσικό να κάθεται σε ένα πεζούλι και να παίζει. Φορούσε μαύρο μακρύ παλτό, μαύρο παντελόνι και άσπρο πουκάμισο. Τα μαλλιά του χτενισμένα πίσω και κάπως μακριά, το δέρμα του ωχρό και τα μάτια του έλαμπαν στις κόγχες του χωρίς ίχνος τριχοφυίας προσώπου του. 

Στάθηκα μπροστά του με αισθήματα φόβου και περιέργειας να αναμειγνύονται και να πολεμούν μέσα μου για την επικράτησή τους. Από τη μία ήθελα να τρέξω μακριά και από την άλλη ζητούσα να μάθω περισσότερα. 

Εν τω μεταξύ, ο μουσικός σταμάτησε να παίζει. Με κοίταξε και αφού ένα σαρδόνιο χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό του, σήκωσε το κοκαλιάρικο χέρι του δείχνοντάς μου το απέναντι σπίτι. 

Στρέφοντας το βλέμμα μου προς τη κατεύθυνση που έδειχνε το χέρι είδα πως σε εκείνο το σπίτι - το από δεκαετίες εγκαταλειμμένο- η πόρτα ήταν ανοιχτή και ένα μυστηριώδες μπλε φως τρεμόπαιζε. 

Στο κεφάλι μου η περιέργεια είχε θριαμβεύσει επί του φόβου. προχώρησα στο εσωτερικό του σπιτιού. Αφού πέρασα την αυλόπορτα και περπάτησα για λίγο σε αυτό που κάποτε ήταν μάλλον  η πλακόστρωτη αυλή έφτασα στην πόρτα της οικίας, η οποία με περίμενε ορθάνοιχτη. Το μπλε φως γινόταν όλο και πιο έντονο μέσα στο σπίτι. 

Προχώρησα στον διάδρομο του σπιτιού και αφού πέρασα τη μικρή κουζίνα βρέθηκα μπροστά στη κρεβατοκάμαρα. Το μπλε φως ερχόταν από εκεί. Μπήκα μέσα και έκπληκτος ανακάλυψα πως η πηγή του φωτός αυτού ήταν ο καθρέφτης που ήταν στερεωμένος στο φύλλο μιας ντουλάπας.

Θα ήταν εκπληκτικό από μόνο του το γεγονός πως είχε παραμείνει τόσα χρόνια στη θέση του αν δεν υπήρχε εκείνο το τόσο ζωντανό μπλε φως που έλαμπε από μέσα του. Πλησίασα, κοίταξα και πισωπάτησα χάνοντας τη λαλιά μου! 

Το μπλε φως που εξέπεμπε ο καθρέφτης, εκείνο το τόσο ζωντανό χρώμα, προερχόταν -ακόμα και τώρα δε πιστεύω πως το γράφω αυτό- από τον ουρανό! Από έναν ουρανό μάλλον! 

Μέσα στον καθρέφτη μπορούσα να δω τον ουρανό, όχι όμως τον δικό μας. Εκείνος ήταν τόσο ζωντανός, τόσο όμορφος, τόσο ευχάριστα ζεστός! Τα σύννεφα σχεδόν παρήγαγαν κάποιο είδος μουσικής ενώ και οι ακτίνες του ήλιου ήταν...δροσερές!

Δεν ξέρω πόση ώρα κάθισα να χαζεύω αυτό το απίστευτο θέαμα, όταν εμφανίστηκε μπροστά μου ένα φτερωτό πλάσμα, ένας άγγελος! 

Είχε γυναικεία μορφή, κόκκινα μαλλιά, πράσινα φωτεινά μάτια και το γυμνό κορμί της ήταν στο μπλε χρώμα του ουρανού στον οποίο πετούσε. Αν δεν ήταν τα λευκά φτερά της δε θα μπορούσα να τη ξεχωρίσω από τον υπόλοιπο ουρανό. 

Μου χαμογέλασε και με αποκάλεσε με το όνομά μου! Πώς ήξερε το όνομά μου; Μέσα σε τόση παραδοξότητα, αυτό μου φάνηκε σχεδόν φυσιολογικό. Συζητήσαμε για κάμποση ώρα. Διστακτικά στην αρχή, με μεγαλύτερη άνεση αργότερα. Μιλήσαμε για ένα σωρό θέματα που απασχολούν τις έρευνές μου. Για τους άλλους κόσμους, για αόρατα όντα που διαβαίνουν αυτούς τους κόσμους, για πνεύματα που γεμίζουν τον αιθέρα, για τον θάνατο και την αθανασία. Μου μίλησε για τη γλώσσα που μιλούν στον κόσμο της, μια γλώσσα που αν κάποιος τη διδαχθεί , θα μπορέσει να ξεκλειδώσει τα μυστήρια του δικού μας κόσμου. 

Προσφέρθηκε να μου τη διδάξει. Η ευκαιρία που απλωνόταν μπροστά μου δε μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο. Άπλωσε το χέρι της κι εγώ το δικό μου. Με άρπαξε με μια απότομη κίνησε και με τράβηξε στην άλλη μεριά του καθρέφτη. 

Μόλις πέρασα μέσα, ο ουρανός άλλαξε. Το μπλε φωτεινό του χρώμα μετατράπηκε σε ένα απαίσιο και βαρύ μαύρο που σαν να ρουφούσε την ίδια τη ψυχή μου. Η μελωδία των λευκών αφράτων σύννεφων, που τώρα είχαν γίνει κόκκινα σαν το αίμα και βαριά σαν πέτρες, μετατράπηκε σε ένα στρεβλό στριγκό ήχο που έκανε τα αυτιά μου να ματώνουν. Η δροσιά των ακτινών του ήλιου τώρα με έκαιγε τόσο οδυνηρά! Η θαλπωρή του κόσμου αυτού είχε γίνει ένα αδυσώπητο και κενό ψύχος! 

Γύρισα να κοιτάξω το φτερωτό πλάσμα και...Θεέ μου! Το φρικτό θέαμα ήταν αυτό. Πως να περιγραφεί εκείνη η άμορφη φρίκη για την οποία δεν έχουν επινοηθεί ακόμα ανθρώπινες λέξεις. Η όλη παρουσία του πλάσματος μόνο μια λέξη μου έφερνε στο μυαλό: βλασφημία!

Μου μίλησε με μια φωνή που αντηχούσε με φρικώδη τρόπο μέσα στο κεφάλι μου. Με χλεύασε που ήμουν τόσο ανόητος και αυθάδης που ήθελα να μάθω τη γλώσσα πλασμάτων τόσο πολύ αρχαιότερων αλλά και ανώτερων από εμένα! Αλλά απρ' όλα αυτά -μου είπε και τα λόγια της με έκαιγαν ως τα βάθη που δεν ήξερα ότι υπήρχαν μέσα μου- θα μου έδινε το δώρο που υποσχέθηκε...Και άρχισε να με διδάσκει τη γλώσσα της...τόση φρίκη, τόση αγωνία και πόνος...λιποθύμησα...

Δεν ξέρω πόσες μέρες μετά ξύπνησα. Η ακοή μου έχει χαθεί, το ίδιο και η μιλιά μου. Τα μάτια μου πονάνε και δεν μπορώ να τα κρατήσω για πολύ ανοιχτά. Μόνο η γραφή μου απέμεινε. 

Με πολύ κόπο έγραψα αυτό το κείμενο περιγράφοντας όλα όσα μου συνέβησαν μέχρι να ξυπνήσω σε τούτο το ψυχιατρείο. Έχω μέρες να κοιμηθώ. Κάθε φορά που κοιμάμαι έρχονται στον ύπνο μου και με βασανίζουν πλάσματα αφάνταστης φρίκης. Δεν έχω όρεξη να φάω, με ταϊζουν με το ζόρι όσο μπορώ. Αισθάνομαι το τέλος να πλησιάζει. Όλη μου τη ζωή τη πέρασα ψάχνοντας κόσμους κρυμμένους, γυρεύοντας να μάθω όσα περισσότερα ήταν δυνατό γι' αυτούς...

Εκείνη τη νύχτα η αναζήτησή μου έλαβε τέλος. Το αντίτιμο ήταν βαρύ. Και τώρα, λίγο πριν η ψυχή μου βγει από το σώμα και πάει-πού άραγε; Αφήνω τούτο το σημείωμα ως προειδοποίηση...ή και ως χάρτη...αυτό θα το αποφασίσει ο αναγνώστης...

Dracula - The Beginning | Bram Stoker's Dracula (Original Motion Picture Soundtrack) - Wojciech Kilar

 

Η βροχή που έρχεται

 

Της βροχής η οσμή,

μια γλυκιά ψύχρα

και τα σαλιγκάρια

σαν καράβια

π' ανοίγονται στο πέλαγος

Λευκά σύννεφα

στο μαύρο φόντο

του βραδινού ουρανού

Μέσα σε τούτη την ησυχία

εκείνο το σκυλί που κλαίει

πόσο φάλτσο ακούγεται.

Κάποιο νυχτοπούλι

κάπου μακριά ριγεί

Δυο στάλες εδώ,

δυο στάλες εκεί

θα μας ξεπλύνει άραγε 

η επερχόμενη βροχή;

Camille Saint-Saëns - La danse macabre

 

Παλίρροια

 

Ψηλά στ' αστέρια ανάμεσα

αρκούδες ταξιδεύουν

γύρω απ'τον ήλιο, δράκοντες

αμέθυστοι χορεύουν

-

Σε γαλαξία μακρινό 

ξεχύνομαι σαν κεραυνός

σε διαστάσεις πολλαπλές

σαλίγκαρος συμπαντικός 

-

Απλώνεις τα χέρια σου μου λες,

δε βρίσκεις τα δικά μου

που πλέον έγιναν φτερά

ύλη απ' τη φωτιά μου

-

Τη σαλαμάνδρα η αστροφεγγιά

με μια αγκαλιά τη θρέφει

κενή σελήνη γλίστρησε

άλλη πια μοίρα γνέφει

-

Άσε τους στίχους μου αυτούς

παλίρροια να τους ντύσει

πόσους κόσμους μίσησε αυτός 

που σ' είχε αγαπήσει

Prokofiev: Romeo and Juliet, No 13 Dance of the Knights (Valery Gergiev, LSO)

 

Βήματα

 

Ήρθες χθες, έτσι δεν είναι;

Τα βήματά σου ήταν αυτά που άκουσα

να σπάνε την μεσονύχτια ησυχία

Έφτασαν δίπλα μου κι εκεί σταμάτησαν.

Τόσο κοντά που θα μπορούσα

την ανάσα σου να νιώσω

Αν υπήρχε...

Τα φαντάσματα δεν ανασαίνουν όμως,

δεν μπορούν να αγγίξουν

ούτε και να γελάσουν.

Περιμένουν το πρώτο φως του ήλιου,

το ξύπνημα των πτηνών

και τον πετεινό που θα το καλωσορίσει

για να χαθούν στη λήθη.

Rachmaninoff - The Isle of the Dead, Op.29 - Vladimir Ashkenazy - Royal Concertgebouw Orchestra

 

Φρίχτος και χλαπάτσος

 

Τώρα που κάπως βράδιασε

και κάθομαι στο σπίτι

εσένα όλο σκέφτομαι 

και τη μακριά σου μύτη

-

Τ' αχτένιστα μαλλάκια σου

που μοιάζουνε με φύκια

φιλοξενούν αντί για ψαρικά

δύο μικρά ορτύκια

-

Σε βλέπω κάτω απ' την ελιά

τα νύχια να λιμάρεις

δυο πούπουλα χελιδονιού

με σκόρδο να σοτάρεις

-

Και να φοράς τη μάσκα σου

να ντύνεσαι παλιάτσος

τρώγοντας όχι γεμιστά

μα φρίχτος και χλαπάτσος!

Saint-Saëns: Danse macabre, Op. 40

 

Ομίχλη

Χάνεται το φεγγάρι

νύχτα με τη νύχτα

κι εγώ μετρώ τα άστρα

που φαίνονται πιο καθαρά

Δίπλα μου κενή η θέση

μα αισθάνομαι μια παρουσία

Γλυκιά, φιλική, ζεστή...

Απλώνω το χέρι μου 

και βρίσκω το δικό σου

κι ας μη βρίσκεσαι εδώ

Σηκώνεται ομίχλη,

γεμάτη από φως

Προχωρώ μέσα της

και συναντιόμαστε

Η μέχρι πρότινος

ψυχρή νύχτα,

γεμίζει θαλπωρή.

Frédéric Chopin's Piano Sonata No 2 in B flat minor, Funeral March [HD]

 

Στη μεθόριο της όρασης

 

Στη μεθόριο της όρασης

πόσοι μυστικοί κόσμοι 

γίνονται ορατοί

Πόσα από τα πλάσματα

που ζουν σ' αυτούς

εμφανίζονται 

σε ένα τρεμόπαιγμα 

των βλεφάρων.

Με την άκρη του ματιού μου

είδα και το δικό σου πέρασμα

-άραγε να με είδες κι εσύ; -

Τι είσαι δε γνωρίζω πραγματικά

μα προσμένω να ανταμώσουμε ξανά

Kitaro - Koi

 

Η Καταδικασμένη Σπάθα

 

Γυμνή σπάθα γκριζομάτα

Καταμεσής του Γαλαξία πλάγιασε

Δές την πώς σπαρταρά

Στην αστερόσκονη

Μήπως διψάει για αίμα

Δές τηνα κάτι πήδους

Μήπως ζητάει να σφάξει

Την άπραγη σκιά της

Και τί αστραπές οι κόψεις της

Ολούθε αστράφτουν

Άραγε δίνει, σε κανέναν σήματα

Τήν προσπερνάνε λιτανείες άστρων

Γύρω της άδει χώρο αφήνουν

Καρδιάς περίγραμμα

Πού’ναι τό χιλιοδοξασμένο  χέρι

Πού κατακεί τήν πέταξε

Νά τήν ξανακρατήσει

Βάσκο Πόπα - Ποιήματα - εκδ. Κέδρος

Άκεντροι κύκλοι

 

Το γεράκι κάνει κύκλους 

μα πού έχει ο γερακάρης του χαθεί;

Χάθηκε το κέντρο άραγε του κόσμου, 

έσβησε η σειρά που οι νότες φτιάχνουν

μελωδίες;

Περπατάς δίπλα μου

μα πόσο κενό μας χωρίζει!

Δεν ξέχασα και δεν συγχώρησα,

το νερό κυλά στη κοίτη του ποταμού

μα ποιος ξέρει τα φράγματα 

για πού θα το εκτρέψουν;

Το γεράκι μια κραυγή αφήνει 

πριν χυμήξει στο θύμα του,

ο γερακάρης όμως έχει φύγει 

προ πολλού...

Υπνοβάτισσες

 

Στην πόλη που γεννήθηκα ζούσε μια γυναίκα και η κόρη της που περπατούσαν στον ύπνο τους.

Μια νύχτα, ενώ η σιγαλιά αγκάλιζε τον κόσμο, η γυναίκα και η κόρη της απαντήθηκαν βαδίζοντας στον ύπνο τους στη μέση του κήπου.

Η μητέρα μίλησε και είπε, «Επιτέλους, εχθρέ μου! Συ για την οποία καταστράφηκε η νιότη μου. Συ που έχτισες τη ζωή σου πάνω στα ερείπια της δικής μου ζωής! Θα ’θελα να σε σκοτώσω!»

«Αχ μισητή γυναίκα, γριά και εγωίστρια», αποκρίθηκε η κόρη. «Συ που στέκεις εμπόδιο στην ελευθερία μου. Συ που θέλεις η ζωή μου, ηχώ να γενεί της δικής σου σβησμένης ζωής! Θα ’θελα να ’σουν νεκρή!»

Χαλίλ Γκιμπράν - Ο Τρελός - εκδ. Ιάμβλιχος

Εκείνη τη στιγμή λάλησε ένας κόκορας και οι δυο γυναίκες ξύπνησαν. Η μητέρα είπε ευγενικά, «Συ είσαι, αγαπημένη μου;» Και η κόρη αποκρίθηκε το ίδιο ευγενικά, «Ναι, αγαπητή μου».

Saagara - Ya Maru

 

Ψηλάφησα το σκοτάδι

 

Ψηλάφησα το σκοτάδι

μήπως το χέρι σου και βρω 

Κόπος μάταιος,

ατυχής , οδυνηρός...

Μα η αγωνία τούτη 

γλυκά απροσδιόριστη κρύβει, 

τέτοια που μου δίνει ώθηση 

μια σπίθα στο σκοτάδι 

να συνεχίσω να σ' αναζητώ.

Την επιστήμη δεν τη σπούδασα καθόλου

 

Την επιστήμη δεν τη σπούδασα καθόλου 

και τις λογομαχίες αγνοώ.

 Ακούγοντας και τραγουδώντας ύμνους έχασα το μυαλό μου. 

Πατέρα μου, είμαι τρελός! 

Ο κόσμος είναι ολόκληρος σοφός, 

μα εγώ τρελάθηκα. 

Μονάχος μου τρελάθηκα 

για να μην τρελαθεί κανένας άλλος. 

Κι είναι ο Ράμα που με παραπλάνησε, 

ο τέλειος δάσκαλος, που καίει και διορθώνει όλα τα λάθη μου.

Καμπίρ- Ο Έρωτας του Ράμα - εκδ. Παρατηρητής 

Lesiëm - Fundamentum

 

MOZART - LACRIMOSA (Requiem K.626) ORGAN SOLO ARR. JONATHAN SCOTT

 

Η Παρηγοριά

 

Άραγε νά ’χεις τώρα κανέναν ἄλλονε στὴ θέση μου; Ἄραγε νὰ σὲ σφίγγει, αὐτός, τούτη τὴ στιγμή,

στὴν ἀγκαλιά του; Ἄραγε ἂν δὲ μ’ ἀγάπησες ποτέ, μεθάς τώρα στὴ χαρὰ τῆς ἀγάπης;

Μά, ἐγὼ ἀπόχτησα τὴ νιότη σου, σὲ εἶχα δικιά μου, ὅταν ἦσουν ἄνοιξη, καὶ δὲν μπορείς νὰ μοῦ πάρεις

πίσω αὐτὴν τὴν τύχη.

Ἀπὸ φόβο μὴν κάμεις θανάσιμο ἁμάρτημα, δὲ θὰ ὁρκιστεῖς στὸ «τωρινό» πὼς ἄλλος δὲν ἐρούφηξε τὸν

ἀνασασμό σου. Κι ἂν ὁ ἐραστής σου σοῦ λέει λόγια γλυκὰ, ἡ καρδιὰ του κομματιάζεται ἀπ’ τὴ θλίψη.

Τὸν ὅρκο αὐτὸ, ποὺ ζητοῦνε πάντα οἱ ἐραστές, μοῦ τὸν ἔκανες ἐσύ, κι ἦταν ἀληθινός. Ἦσουνα τότες ἕνα πλουμιστὸ περιβόλι, ποὺ οὔτε πεταλούδα δὲν τὸ ’χε ἀκόμα ἐπισκεφθεῖ.

Ἤθελα, ὁ ἐραστής σου, ὁ τωρινός, νὰ σ’ ἀγαπήσει ἀκόμα πιότερο ἀπ’ ὅσο ἐγὼ σ’ ἀγάπησα, γιὰ νὰ ὑποφέρει καὶ νὰ καίγεται πιὸ πολὺ γι’ αὐτὸ τὸ ἀνεπανόρθωτο.

Άγωστου Άραβα Ποιητή - Το Περιβόλι της Αγάπης - εκδ. Ηριδανός

Ο ουρανός του Νοέμβρη

 

Σε είδα από χιλιόμετρα μακριά

να κάθεσαι στο χώμα κουρασμένη.

Προσπαθούσες μάταια 

τις σκέψεις σου να μαζέψεις

μα η κούραση κάθε τέτοια διάθεση

την έπνιγε όπως

το θύμα του ο πύθωνας.

Δεν μπορούσες να μιλήσεις

πού να βρεις τη δύναμη

σε τάξη να βάλεις 

τις λέξεις...

Ένα σπουργίτι κάλεσα 

και το έστειλα σε σένα

με μία υπενθύμιση.

Κοίτα ψηλά και όχι κάτω,

ο ουρανός του Νοέμβρη

έχει τόση ασύγκριτη ομορφιά...

σίγουρα αυτός μπορεί να σε ξεκουράσει.

Βήματα...

Πού πήγε το φως,

πώς το σκοτάδι 

τόσο πυκνό 

σκέπασε τα πάντα; 

Και γιατί δεν ακούγεται

ο παραμικρός ήχος;

Κρατώ τα μάτια μου 

ανοιχτά

μήπως και συνηθίσουν

και κάτι μπορέσω να δω,

τεντωμένα τα αυτιά μου

μη και ακουστεί το παραμικρό...

Τίποτα όμως...

Ξαφνικά, τα βήματά σου

σπάνε τη σιωπή

και το σκοτάδι 

μια λάμψη αποκτά

Σαν τον κλέφτη

τα μεσάνυχτα

η παρουσία σου 

γεμίζει χρώματα 

και μελωδίες 

τη μέχρι πρότινος

στείρα νύχτα