Βρέθηκα με μια παλιά φίλη. Λογίστρια. Μόλις συναντηθήκαμε μου έδωσε το χέρι της κι εγώ άφησα δύο τραπουλόχαρτα ανάμεσα στα δάκτυλά της. Εκείνη βάλθηκε να κάνει υπολογισμούς σαν καλή λογίστρια. Δεν κατόρθωσε όμως να βρει το ισοζύγιο μια που ενόσω υπολόγιζε, τα τραπουλόχαρτα έγιναν πεταλούδες και πέταξα κυκλικά γύρω από το κεφάλι της, ζαλίζοντάς την. Καθίσαμε σε μια καφετέρια και παραγγείλαμε τους καφέδες. Ο σερβιτόρος τους έφερε και με εξαιρετική μαεστρία τους ακούμπησε στο παραδίπλα τραπέζι. Δυο γάτες που παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα τύλιξαν τις ουρές τους και απότομα τις ξετύλιξαν ώστε αυτές σαν έλικες να τις βοηθήσουν να αιωρηθούν και να προσγειωθούν στο τραπέζι με τους καφέδες. Σηκώθηκα, πήρα τις γάτες, κράτησα μία και πρόσφερα την άλλη στη φίλη μου. Εκείνη πήρε το κινητό της και έστειλε ένα μήνυμα. Μα δεν έγινε δυνατή η αποστολή επειδή οι πεταλούδες που εν τω μεταξύ ξαναγύρισαν, έκαναν παρεμβολές στο σήμα. Εκείνη τη στιγμή ξύπνησα και συνειδητοποίησα πως ήταν νύχτα και εγώ βρισκόμουν στο κρεβάτι μου. Σηκώθηκα και πήγα στη κουζίνα. Άνοιξα το ψυγείο και βρήκα μέσα ισολογισμούς. Το έκλεισα, τοποθέτησα δύο προωθητικούς πυραύλους στη βάση του και το εκτόξευσα προς το φεγγάρι. Θα έκανα καιρό να ξαναδώ τη φίλη μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου