Κάλλος

 

Κι αν κοιτάζω στον καθρέφτη 

χωρίς  ίχνος μετανοίας 

τρέμω, σαν το βλέμμα μου

στον ουρανό υψώσω.

Την ομορφιά του άνθους 

που αργά μαραίνεται

ποιος άγγελος ν' αντέξει;

Σέρνομαι κάτω από του Θεού

τη βλοσυρή ματιά,

φέροντας την ένδοξη σήψη 

την σπουδαία παρακμή!

Πότε εκείνη η οργή Του 

-σαν κατακλυσμός -

πάνω μου θε να ξεσπάσει;