Τον είδα να γερνάει μπροστά στα μάτια μου. Χρόνια ολόκληρα περάσανε από πάνω του μέσα σε λίγα μόλις λεπτά. Τα μαλλιά άσπρισαν και έπεσαν, το δέρμα χαρακώθηκε και αφυδατώθηκε, τα κόκκαλα έγιναν εύθραυστα. Τα μάτια του έμειναν να κοιτάζουν το κενό μέσα από τις κόγχες του κρανίου του, όμοιες με σπηλιές. Στα χείλη του το χαμόγελο στέρεψε. Ακόμα και τα αυτιά του δεν άκουγαν πια μήτε μουσική μήτε κελαηδίσματα. Η μύτη του δε μπορούσε αρώματα να μυρίσει. Και ενώ όλα αυτά συντελούνταν, ήμουν ο μόνος που τα έβλεπε. Σε όλους τους άλλους φαινόταν ίδιος με πριν. Μόνο εγώ μπορούσα να δω τον μαρασμό ενός ποιητή που δεν μπορούσε πλέον ποιήματα να γράψει. Μόνο εγώ. Και σας διηγούμαι μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι και δική μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου