Καθώς περπατούσα χθες, ένας άνθρωπος ήρθε και έπεσε πάνω μου τρέχοντας. Πέσαμε και οι δύο κάτω. Ίσα που πρόλαβα να τον δω καθώς σηκώθηκε βιαστικά, μου ζήτησε συγγνώμη και συνέχισε να τρέχει προς άγνωστη κατεύθυνση. Από το λίγο που πρόλαβα να δω, κάτι δεν πήγαινε καλά. Φορούσε ένα κοστούμι, η γραβάτα ήταν λίγο λυμένη αλλά ήταν βρώμικος. Γεμάτος χώματα! Και το χρώμα του, δε μου φάνηκε και πολύ σόι. Κάπως χλωμός. Τέλος πάντων...μόλις σηκώθηκα και έκανα δυο τρία βήματα τρεις τύποι ήρθαν τρέχοντας και σταμάτησαν μπροστά μου. Ευτυχώς χωρίς να πέσουν πάνω μου αυτοί. Οι δύο κρατούσαν φτυάρια, φορούσαν ρούχα εργασίας και ήταν αλαφιασμένοι. Ο τρίτος, καταϊδρωμένος, φορούσε κοστούμι μαύρο. "Μήπως είδες έναν πεθαμένο να τρέχει;" ρώτησε ο ένας από αυτούς. "Βγήκε από τον τάφο του σήμερα και δε θέλει να ξαναμπεί με τίποτα!"..."Ναι", απάντησα. "Πήγε από εκεί" και έδειξα προς την αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη που είχε πάρει ο πεθαμένος. Οι νεκροθάφτες και ο εργολάβος κηδειών με ευχαρίστησαν βιαστικά και έτρεξαν προς τα εκεί που τους έδειξα. Τι στην ευχή; Όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία, έτσι δεν είναι;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου