Στην παραλία

 

Η παραλία ήταν γεμάτη από το πρωί εκείνη τη μέρα. Είχε όλα τα ενοχλητικά φαινόμενα που ονομάζουμε καλοκαιρινή διασκέδαση. Δυνατή μουσική από το μπαρ, παιδιά να φωνάζουν, ρακέτες και μπάλες σε πλήρη δραστηριότητα, κατοικίδια σκυλιά που τα είχαν κουβαλήσει οι ιδιοκτήτες τους ως εκεί. Φυσικά πλανόδιοι πωλητές είχαν πιάσει δουλειά από το πρωί όπως και ο ναυαγοσώστης ο οποίος έκανε τη βάρδιά του. Όλα έμοιαζαν φυσιολογικά μέχρι που έπαψαν να είναι. Το πρώτο ανησυχητικό στοιχείο ήταν η σιωπή. Κόντευε απόγευμα όταν η μουσική σταμάτησε. Όπως και οι υπόλοιποι ήχοι. Μονομιάς. Σαν να κλείστηκε κάποιος διακόπτης. Νεκρική σιγή. Ούτε γλάροι δεν ακούγονταν πουθενά. Συνήθως τέτοια ώρα έκαναν κάμποση φασαρία. Κάποιοι προσπάθησαν να φτάσουν ως εκεί για να δουν τι είχε συμβεί. Είδαν τους ανθρώπους ακίνητους, σιωπηλούς, αποσβολωμένους να κοιτούν προς τη θάλασσα. Τα σκυλιά τους κουλουριασμένα και μάλλον φοβισμένα να κλαψουρίζουν προς την ίδια κατεύθυνση. Εκεί υπήρχε μια περίεργη ομίχλη που καθώς αποτραβιόταν στα βαθιά έμοιαζε να "κατοικείται" από αστραπές. Όταν κατέφτασαν τα περιπολικά και τα ασθενοφόρα, οι λουόμενοι είχαν αρχίσει σιγά σιγά να συνέρχονται και η φύση να επανέρχεται στο κανονικό της. Στις καταθέσεις τους έδωσαν πολλές και διαφορετικές απαντήσεις. Άλλοι είπαν ότι είδαν ένα μεγάλο ιστιοφόρο, άλλοι ένα σκάφος το οποίο αναδύθηκε από τα νερά και εξαφανίστηκε στον ουρανό. Μερικοί υποστήριζαν ότι κάποιο πλάσμα σαν τεράστιος καρχαρίας κολυμπούσε κοντά στην ακτή ενώ υπήρχαν και κάποιοι που  ορκίζονταν ότι είδαν πλοκάμια. Υπήρξαν και καταθέσεις για ανθρωπόμορφα πλάσματα που έρχονταν από τα βάθη της θάλασσας. Οι αρχές ξεκίνησαν έρευνα για πιθανή διαρροή κάποιου χημικού στην περιοχή, όπως ήταν λογικό. Δε μάθαμε τίποτα για την έρευνα αυτή. Κάποτε, περνώντας από εκείνο το μέρος, ρώτησα μια παράξενη τύπισσα, η οποία μένει σε κάτι σαν καλύβα κοντά στη θάλασσα και φτιάχνει κοσμήματα από κοχύλια, αν ήξερε κάτι παραπάνω για εκείνο το περιστατικό. Αν είχε δει κάτι. Με κοίταξε και χαμογέλασε. Μου έδωσε ένα κρεμαστό από κοχύλια. "Ο Ναυτίλος" μου είπε και γέλασε δυνατά. Φεύγοντας μου φώναξε: "Μη ψάχνεις παραμύθια στη θάλασσα Παραμυθά! Μείνε στη στεριά. Η θάλασσα είναι απρόβλεπτη!". Φόρεσα το κρεμαστό και πήγα στο μπαρ. Μια μπύρα ήταν ό,τι έπρεπε με τόση ζέστη! Όλα αυτά έγιναν σε μια παραλία, όχι και πολύ μακριά από εκείνη που πιθανόν βρεθήκατε ή βρίσκεστε τώρα, που διαβάζετε την ιστορία μου...