Χαμένες ψυχές
τραγουδούν στον αφρό της
Κρύα θάλασσα
Mου είπαν τη ζωή να πιάσω απ' τα μαλλιά
αν θέλω κόκκινα να μου στρώσουνε χαλιά
μα ποτέ δε ζήτησα τέτοια μεγαλεία
μόνο ένα στρώμα κάτω από μια φτελιά
Στη σκέψη σου και μόνο ζαλίζομαι και πέφτω
όλα μου τα όνειρα σε σένα αποθέτω
τα πάντα θα θυσίαζα πάνω στο βωμό σου
πλούτε θα 'μαι ο πιστός δούλος και κυνηγός σου
Οι ματαιόδοξοι και ξεροκέφαλοι
είναι αξιοθρήνητοι, σκονισμένοι ζητιάνοι
αλλά αυτοί που Εκείνος στέφει, είναι
πραγματικά βασιλιάδες
Πέταξε από πάνω σου αυτόν τον πολύχρωμο
μανδύα της απάτης
σαν τον Ιησού
φόρεσε ένα μονόχρωμο χιτώνα.
Από το βιβλίο "Ο Τειχισμένος Κήπος της Αλήθειας", εκδ. Πύρινος Κόσμος
Πού θα πάω για να μάθω να αναγνωρίζω τον Πολυαγαπημένο μου;
Ο Καμπίρι λέει: "Δε θα βρεις ποτέ το δάσος, αν δε γνωρίζεις το δέντρο
έτσι ποτέ δε θα Τον βρεις αν Τον ψάχνεις σε αφηρημένες έννοιες".
Ποιήματα, εκδ. Πύρινος Κόσμος