Δρόμοι ολάνθιστοι

 

Δρόμοι ολάνθιστοι!

Δρόμοι φωτεινοί!

Χαρούμενοι τους διαβαίνουμε

με τραγούδια και χοροπηδητά,

στην κόλαση που οδηγούν...

Νιώθω λύπη - Πάμπλο Νερούδα

 

https://edromos.gr/me-ochima-tin-poiisi-pamplo-neroyda-1904-1973-10/

Μπορεί να διαμαρτυρήθηκα, μπορεί οι διάφοροι εαυτοί μου

να διαμαρτυρήθηκαν,

μπορεί να είπα, δηλαδή να είπαν: φοβάμαι,

φεύγω, φεύγουμε, δεν είμαι από εδώ,

δεν γεννήθηκα καταδικασμένος σε εξοστρακισμό,

απ’ όλους ζητάω συγγνώμη,

γυρνάω να ψάξω τα φτερά των ρούχων μου,

επιτρέψτε μου να επιστρέψω στη χαρά μου,

στο άγριο σκοτάδι, στα άλογα,

στων δασών τη μαύρη χειμωνιάτικη μυρωδιά,

φώναζα, φωνάζαμε και παρ’ όλα αυτά

οι πόρτες δεν άνοιγαν

και έμενα αναποφάσιστος,

αναποφάσιστοι μέναμε,

χωρίς να ζούμε ή να πεθαίνουμε εκμηδενισμένοι

από τη διαφθορά και την εξουσία,

ανάξιοι πια, διωγμένοι

από την καθαρότητα και από τη γεωργία.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Wino - Adrift

 

Βασιλιάς...

 

Ποτάμια μιζέριας και θάλασσες απόγνωσης, τούτο το μέρος ποτίζουν. Μα πιο αγαπημένη μου εκείνη η κατάμαυρη λίμνη που καθρεφτίζει στην άβυσσο το πρόσωπό μου. Μέσα στο εβένινο νερό της βλέπω τα σχέδια μου να σχηματίζονται. Η ζήλεια, η κακία, η μανία, η εκδίκηση...Απλώνω τα φτερά μου, τα κάποτε τόσο λαμπρά και καθαρά, και τα βλέπω να σκοτεινιάζουν τον τόπο των ψυχών που καταδικάστηκαν σε τούτο το μέρος των βασανιστηρίων. Γελώ και το γέλιο μου αντηχεί φρικτό, τρομακτικό, απαίσιο. Μόνο του προσεκτικού ακροατή η ακοή μπορεί να αντιληφθεί έναν κόκκο μικρό, απειροελάχιστο, νοσταλγίας και θλίψης. Πέρα από το βασίλειο τούτο στέλνω το βλέμμα μου, εκεί που κάποτε πύργο μεγαλόπρεπο και θρόνο είχα στήσει, τώρα άλλοι πρίγκηπες το στέμμα μου διεκδικούν. Τούτοι θα γίνουν τα πιόνια της εκδίκησής μου, τα αντικείμενα της πλάνης μου, οι στρατιώτες του μόχθου μου...Γελώ ξανά, βασιλιάς σκοτεινός σε τούτο το κράτος της απελπισίας. Όμως βασιλιάς...όχι υπηρέτης...

Ο κατακλυσμός

 

Ετούτο το χειμώνα έριξε μια βροχή

από μαχαίρια

Οι άνθρωποι κρύφτηκαν στα σπίτια τους

για εφτά μερόνυχτα

Την όγδοη μέρα βγήκανε κι έπιασαν 

να σκαλίζουνε με τ' απομεινάρια της βροχής

φωλιές για τα αυριανά χελιδόνια

Ιάσονας Θεοδωρίδης - ρίζα - εκδ. Α/συνεχεια

Warning - Bridges (Acoustic)

 

Η φωνή...

 

Σαν ακούστηκε η φωνή του, τάραξε τα στοιχεία. Η φύση μεταβλήθηκε κατά τρόπο που κανείς δε μπόρεσε να καταλάβει. Όλα παρέμειναν ίδια αλλά πλήρως διεστραμμένα. Μια κουβέντα αρκούσε για τους σπόρους της διαστροφής να ανθίσουν. Και η τρέλα...η τρέλα εξαπλωνόταν με την πνοή του αέρα. Διαχεόταν με τις ακτίνες του φωτός του ήλιου που μας ζέσταιναν. Χάος με τη μορφή ευταξίας και σωφροσύνης. Κάθε του βήμα έδειχνε φυσικό μα ήταν τερατώδες. Και ο κόσμος επευφημούσε! Λάτρευε! Οι σοφοί πρώτοι απέδειξαν την ανοησία τους και οι ονειροπόλοι την έλξη τους προς τον εφιάλτη. Ήταν η εποχή της παράνοιας, ντυμένη με τον μανδύα της ευπρέπειας. Το θηρίο βρυχιόταν κι εμείς ακούγαμε κελάηδημα αμέτρητων αηδονιών.

Abyssus Abyssum Vorat

 

Πάλι μακρυά σου, και κοντά

Η σκέψη τη γλυκαπαντά

Στο διάβα τη μορφή σου,

Και στο μεθύσι το γλυκό

Πάλι να κράζη με αγροικώ

Το χάσμα της Αβύσσου

Γιωσέφ Ελιγιά, Άσμα Άσμάτων - Ψαλμοί - εκδ. Δωδώνη

Spiritus Mortis - The Rotting Trophy

 

Απώτατο

Στάθηκα για πολλή ώρα ψιθυρίζοντας λόγια μιας ακατανόητης γλώσσας. Ύψωσα το βλέμμα μου στον νυχτερινό ουρανό. Κοίταξα πάνω από τα σύννεφα, μακρύτερα από το φεγγάρι, πέρα από τα άστρα. Εκεί που η αφόρητη σκοτεινιά μυριάδων αβύσσων και η εκτυφλωτική λάμψη χιλιάδων ήλιων συγχωνεύονται. Αφουγκράστηκα τους ήχους που ταξιδεύουν από το υπερπέραν. Εκείνη την ασύμμετρη και αλλόκοτη μουσική των απερίγραπτων συγχορδιών. Βρέθηκα ανάμεσα στη θαλπωρή και τη φρίκη. Μη ξέροντας ποια κατεύθυνση να ακολουθήσω, απλά παραδόθηκα. Αφέθηκα να ταξιδέψω στα πέρατα του αγνώστου, ορατού και αοράτου. Είμαι πια γεμάτος έρωτα και τρόμο...

Στην Επιστήμη - Edgar Allan Poe

 

Επιστήμη! αληθινή θυγατέρα του Παλαιού Χρόνου είσαι,

που με τα αδιάκριτα μάτια σου τ’ αλλάζεις όλα.

Γιατί έτσι κατασπαράζεις την καρδιά του ποιητή,

γύπα, που τα φτερά σου είναι θαμπές πραγματικότητες;

Πώς να σ’ αγαπήσει; ή πώς να σε λογαριάσει σοφή,

εσύ που δεν τον αφήνεις στην περιπλάνησή του

να ζητήσει θησαυρούς στ’ ουρανούς τους στολισμένους,

κι ας πετούσε με φτερό ατρόμητο;

Δεν έσυρες την Άρτεμη απ’ το άρμα της,

και δεν έδιωξες τη Χαμαδρυάδα απ’ το δάσος

να ζητήσει καταφύγιο σ’ ένα πιο ευτυχισμένο άστρο;

Δεν ξερίζωσες τη Ναϊάδα απ’ τα νερά της,

το ξωτικό απ’ το πράσινο χορτάρι, κι από μένα

το καλοκαιρινό όνειρο κάτω απ’ το δέντρο του ταμαρίνδου;

Count Raven - Angel of Death

 

Προοίμιο παραφροσύνης

 

Απ' τα τρίσβαθα 

του σύμπαντος -

μουσική παράδοξη,

προοίμιο παραφροσύνης

Falconer - Dreams And Pyres

 

Θαυμασμός

Η καταιγίδα

αδύνατο να τιθασευτεί - 

Σαν ξεσπά

φυλάξου,

θαύμασέ τη!

Visigoth - Traitor's Gate

 

Γοτθικό

 

Το φίλτρο που μου 'βαλε δεσμά 

ποιος δαίμονας έχει φτιάξει 

και ποιας το χέρι μοίρας 

ενστάλαξε στη ψυχή μου;

Την κατάρα που χρόνια κουβαλώ 

( μήπως τη κουβαλώ ακόμα; )

ποια μάγισσα κάτω από το φως 

έψαλλε της πανσελήνου;

Φτερούγες μαύρων χερουβείμ 

κηδεύουν κάθε χαρά μου

πριν προλάβει να γεννηθεί 

την κλέβουν απ' τη μήτρα.

Ο θάνατος δεν έρχεται 

αρνείται να μ' αγκαλιάσει 

τέλος μα και παρηγοριά 

συνάμα να μου δώσει.

Ενός λεπτού σιγή

https://edromos.gr/me-ochima-tin-poiisi-ntinos-christianopoylos-1931-2020/

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν’ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Pentagram - When The Screams Come

 

Εφιάλτης

 

Πού θα κρυφτείς

το σκοτάδι σαν πάρει

σάρκα και οστά; 

Ποιο καταφύγιο 

θα σε σώσει από εκείνο

που στη μήτρα του εφιάλτη

κυήθηκε;

Και σαν στον ύπνο σου σε βρει

και σε δέσει μ' αόρατα δεσμά

και τα εβένινα χέρια του 

πάνω σου απλώσει

η άηχη κραυγή σου

θαρρείς πως θα σε σώσει;

Ταριελ Τσαντούρια - Γιγάντιες Σκιές ή Επίγραμμα στο Πλατωνικό Σπήλαιο

 

Στον Μπ. Μπρεγκεβατζε

Πέθανε κι ο γερασμένος ήσκιος.

Πλησίασαν των πενθούντων οι σκιές.

Πάνω σε κάρα

Σκιερά

Κουβάλησαν

Αρκετές του ψωμιού και του κρασιού σκιές για το τραπέζι.

Στον ήσκιο μιας τέντας έστρωσαν τη σκιά του τραπεζιού.

Γδέρναν οι μοιρολογίστρες τις σκιές των προσώπων τους

Ύστερα φάγαν τις σκιές των άρτων και των ιχθύων

Και στο νεκροταφείο των σκιών

Φέραν το ξόδι του ήσκιου.

Κανείς δεν τσιγκουνεύτηκε μια χούφτα ήσκιο στο λάκκο να του ρίξει

Στρώσαν του χώματος τον ήσκιο

Και πλάι του φύτεψαν μια σκιά ελάτου.

Αύριο στις εφτά το μάτι μου θα καρφωθεί:

Έφτασε ψηλά ο ήλιος της ζωής

Πάνω απ' το μοναχικό μνήμα του γερασμένου ήσκιου.

1975

Altar of Oblivion - My Pinnacle of Power

 

Τα φτερά της νύχτας

 

Νύχτα σκοτεινή,

φτερουγίζει σαν εφιάλτης

πάνω από των κοιμισμένων

τον ύπνο τον γλυκό.

Το θήραμά του γυρεύει

στων άστρων το κάτισχνο φως

Το σύριγμα σαν ακουστεί

ο θρήνος θα σημάνει,

του κυνηγιού το τέλος

καθώς τα μαύρα νύχια μπήγει

στης ψυχής τα βάθη.

William Wordsworth: Περιπλανιόμουν μόνος σαν σύννεφο

 

Περιπλανιόμουν μόνος σαν σύννεφο
που πλέει ψηλά πάνω από λόφους και κοιλάδες,
όταν ξάφνου είδα ένα πλήθος,
ένα στράτευμα από χρυσούς νάρκισσους·
δίπλα στη λίμνη, κάτω απ’ τα δέντρα,
να φτερουγίζουν και να χορεύουν στο αεράκι.

Αδιάκοποι σαν τ’ άστρα που λάμπουν
και τρεμοπαίζουν στον γαλαξία,
απλώνονταν σε ατέλειωτη γραμμή
κατά μήκος της άκρης του όρμου·
δέκα χιλιάδες είδα με μια ματιά,
να τινάζουν τα κεφάλια τους σε ζωηρό χορό.

Τα κύματα πλάι τους χόρευαν· μα εκείνοι
ξεπερνούσαν τα σπινθηροβόλα νερά σε χαρά.
Δεν μπορούσε ο ποιητής παρά να ’ναι εύθυμος
σε τόσο εύθυμη συντροφιά.
Κοίταζα — και ξανακοίταζα — μα λίγο συλλογιζόμουν
ποιον πλούτο μου χάριζε το θέαμα αυτό.

Γιατί συχνά, όταν στο ανάκλιντρό μου ξαπλώνω
σε άδειο ή στοχαστικό καιρό,
αστράφτουν μπροστά στο εσωτερικό μου μάτι,
που είναι η μακαριότητα της μοναξιάς·
κι έτσι η καρδιά μου γεμίζει ευφροσύνη
και χορεύει μαζί με τους νάρκισσους.

Orden Ogan - Vampire in Ghost Town

 

Αλχημικό

 

Φωτιά η πνοή σου

και το φιλί σου θειάφι

το άγγιγμά σου έκανε

μολύβι το χρυσάφι

Savatage - Edge of Thorns

 

Οσμές

 

Μη σε ξεγελούν 

τα φτερά

Το χελιδόνι και

το όρνεο

φτερωτά είναι 

και τα δύο.

Όμοιες κι αν είναι

οι οσμές

της άνοιξης και του θανάτου

ο περίγυρός τους

ανεπαίσθητα τις μαρτυρά

From Tom Galley the Creator of Phenomena - Liar

 

Έκπτωτος

 

Μουσική παράδοξη

παράγουνε τα νύχια 

Και των φτερών το χτύπημα

έρπουσα παράνοια

Εκείνη η μυρωδιά

άγνωστη μα φρικτή

που αναδύεται

από το σκληρό το δέρμα

Μάτια μαύρα, άβυσσοι 

ψυχές καταβροχθίζουν

όσο ορθώνεται μορφή

Χαμένου Παραδείσου

SMOULDER - The Talisman and the Blade

 

Ο καθρέφτης

 

Θεέ μου...

Αναζήτησα 

τον σκοτεινότερο 

δαίμονα

και μου 'δειξες 

τον καθρέφτη

Ζήτησα να δω

άγγελο λαμπρό

το χέρι Σου

συνέχισε 

το ίδιο γυαλί 

να δείχνει

Eternal Champion - The Armor of Ire

 

Υπό κατάρρευση

 

Καταρρέοντα σπίτια -

η σήψη της πόλης

Πετράδια 

του στέμματος

κάποιου σκιώδους

παρελθόντος

Symphony X - Sacrifice

 

Ζιζάνια

Ζιζάνια παλιά και νέα

τον κήπο χορταριάζουν

Οι κηπουροί αδέξιοι 

πώς να τα ξεριζώσουν;

Ο γεωπόνος δίνει συμβουλές

στην άγνοια βουτηγμένες

Και τα λουλούδια πνίγονται,

μαραίνονται και πεθαίνουν

Wolf Hoffman - Adagio in G Minor

 

Άδης

 

Το νόμισμα 

στα χέρια σου

Πέρνα με

απέναντι

Άσε με 

σκιά να γίνω

Iron Savior - Welcome to the New World

 

Μάταια

 

Όσο κι αν έψαξα,

μισό κομμάτι μου

δε βρέθηκε

στο γελαστό σου

βλέμμα

Battle Beast - Tempest of Blades

 

Ο ναός των οστών

 

Γύρω από ναό οστών

μελλοθάνατοι χορεύοντας,

γιορτάζουν 

τη λευτεριά τους

Στο άδυτο

ο ιερέας υποδέχεται

τις ματαιωμένες

ελπίδες τους

Magnus Karlsson's Free Fall - Temples and Towers (feat. Tony Martin)

 

Θάνατο προσωπικό

 

Ω, Κύριε, στον καθένα μας δώσε το θάνατό του,

δικό του και προσωπικό. Δώρισε στον καθένα

το θάνατο που εξέρχεται απ' τη ζωή εκείνη,

που εντός της είχε νόημα, αγάπη και ανάγκη.

Rainer Maria Rilke - Το Βιβλίο των Ωρών - εκδ. Αρμός

Evergrey - Solitude Within

 

Παράξενα λόγια

 

Παράξενα λόγια οι εραστές στον αιθέρα της νύχτας θα λέγαν

αν είχανε τέτοια συναίσθηση. Γιατί, καθώς φαίνεται, όλα μας

αποκρύπτουν. Κοίτα, τα δέντρα υπάρχουν· τα σπίτια

που κατοικούμε στέκουν ακόμα, Μόνον εμείς, σαν ανάσα αιθέρια 

προσπερνάμε τα πάντα. Κι όλα ομόγνωμα μας αποσιωπούν, λίγο ίσως

σαν την ντροπή και λίγο σαν άρρητη ελπίδα.

Ράινερ Μαρία Ρίλκε - Οι ελεγείες του Ντουίνο - εκδ. Πατάκη

Νομάδας

Πριν φύγω

ήμουν μακριά

Χωρίς αντίο

Ήμουν κοντά σου

πριν γυρίσω

Χωρίς καλωσόρισμα

Γολγοθάς

 

Να τα καρφιά...

παραδίπλα 

το ακάνθινο στεφάνι

Πάρε το σφυρί...

στεφάνωσέ με

Δε περιμένω

κάτι λιγότερο

Iron Void - Avalon

 

Τ' Άη Γιάννη

 

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή τη θυμάμαι...Μάλλον επειδή θα γιόρταζε σήμερα. Μια συμμαθήτρια από το γυμνάσιο. Τρίτη γυμνασίου. Όμορφη κοπελίτσα, καθόταν στο μπροστινό θρανίο. Λέγαμε αστεία. Εγώ κυρίως, αυτή γελούσε. Είχε ωραίο γέλιο...ή έτσι μου φαινόταν. Μια χρονιά ήμασταν συμμαθητές. Δεν ξανασυναντηθήκαμε από τότε. Δεν ξέρω τι έκανε μετά, που πήγε λύκειο, πως εξελίχθηκε η ζωή της. Ίσως ήμουν λίγο τσιμπημένος μαζί της...ίσως και όχι. Δε θυμάμαι. Ούτε το πρόσωπό της θυμάμαι. Αν πέσω πάνω της στο δρόμο αποκλείεται να τη γνωρίσω. Σκέφτομαι όμως καμιά φορά. Αυτή η συνάντηση, και άλλες σαν και αυτή, γιατί έγιναν; Καθαρή τύχη; Σύμπτωση; Κάποιο κρυφό θεϊκό ή συμπαντικό σχέδιο; Και τι άφησε; Μόνο μια ανάμνηση χωρίς νόημα ή μήπως επηρέασε την πορεία των πραγμάτων ανεπαίσθητα; Υπάρχει κάποιο νόημα σε αυτές τις συναντήσεις, σε αυτές τις γνωριμίες; Γιατί γράφω τώρα αυτό το κείμενο; Και τι κείμενο είναι τούτο; Είναι κάποιου είδους πρόζα ή απλά μια σκέψη που όπως μου ήρθε, έτσι την κατέγραψα...Ακούω έξω τη φασαρία του δρόμου. Η ανάμνηση πια χάθηκε.

Revelation - Salvation's Answer

 

Απώλεια

 

Νερό που 

από τα δάχτυλα

γλιστρούσε

Όσο έσφιγγα

το χέρι μου

Τόσο σ' έχανα

Malmsteen - Liar

 

Όνειρα

 

Δε θέλησα 

κομμάτι να γίνω 

της ζωής σου

Μου αρκούσαν 

τα όνειρά σου...

Είμαστε...

 

Είμαστε αυτό που αισθανόμαστε

και αντιλαμβανόμαστε

Αν είμαστε θυμωμένοι

είμαστε ο θυμός

Αν είμαστε ερωτευμένοι

είμαστε ο έρωτας

Αν κοιτάζουμε μια χιονισμένη

βουνοκορφή, είμαστε το βουνό.

Όσο ονειρευόμαστε

είμαστε το όνειρο

Tich Nhat Hanh-Σιωπη- εκδ. Αιώρα

Black Sabbath - Snowblind

 

Φοίνικας

 

Ρίζες σπάζουν -

δεν είμαι πια φυτό,

δεν τρέφομαι απ' το χώμα

Καίγοντας τα δεσμά μου

αφήνομαι γυμνός

στο απόλυτο της φωτιάς.

Iron Maiden - Wasting Love

 

Θρήνος

 

Ας θρηνούν

οι άγγελοι...

Οι φονιάδες 

κωφεύουν

Motorhead - Too Good To Be True

 

Σιωπή

 

Λαχταρώ,

τη σιωπή

που μας ενώνει

Στρώσε μεγάλο το κρεβάτι

 

Στρώσε μεγάλο το κρεβάτι

αυτό και στρώσε το με δέος,

μπες και περίμενε να φέξει

ο Λόγος δίκαιος κι ωραίος

Να 'χει αφράτο μαξιλάρι

και να 'ναι τακτικό το στρώμα

κίτρινος ήχος μην ταράξει 

καμιάς αυγής αυτό το χώμα

Emily Dickinson - Το Μέγα Ύδωρ - εκδ. Άγρα

Dio - Night Music

 

Αλχημιστής

Ένα κομμάτι φεγγαριού

και των άστρων σκόνη

παίρνω.

Ανακατεύω με πάχνη

και αέρα παγωμένο

Σαν αλχημιστής γεννώ

νύχτες χειμώνα 

καθάριες.

Kiss - Hide Your Heart

 

Σπατάλη

 

Όσο 

περιστρέφεται 

η γη

οι άνθρωποι

αλληλοεξοντώνονται

Τι σπατάλη!

Manowar - Spirit Horse of the Cherokee